1- Rahibe Jeanne Marie'den...

Yenilenmiş servisin açılışında, fiziksel ve zihinsel rahatsızlığı olan bir kadın beni kollarına aldı ve odasına götürdü. Bana yapılan herşeyi gösterdikten sonra gururla yeni odasını gösterdi.

Koca bir gülümsemeyle şu kelimeleri tekrarladı: ‘'Otel gibi, otel gibi…''

Hepimiz şaşırmıştık. Zannediyordum ki, bu zihinsel engelli kişiler etraflarında ne olduğunu anlayamıyorlardı. O gün anladım; engellerine rağmen bu kişiler anlayabilirdi ve anlamaları sağlanabilirdi.

Kadınların her biri sırayla sevinç ve gururla beni odalarına götürüyordu. Onların gülümsemelerini yazarak betimlemem mümkün değil fakat hiçbir zaman yüzlerindeki o tebessümlerini unutmayacağım. Bu onlar tarafından yapılabilecek en güzel ‘'teşekkür'' etme biçimiydi.

2- Soeur Maria MALPARTİDA...

FRANSIZ LAPE HASTANESİ'NİN İLKELERİ

Kuruluş tarihi olan 1856 yılından bu yana Fransız Lape Hastanesi kabul ettirmiş olduğu kalitesini, iyileştirmelerinde ve konukseverliğinde koruyarak yardıma muhtaç olanların ihtiyaçlarına cevap vermiştir.

Fransız Lape Hastanesi kuruluşundan bu yana dil, ırk, renk, cinsiyet, din gibi ayırım gözetmeksizin hastalara hizmet vermektedir .

Hastane günlük ihtiyaçlara cevap verebilmek için geriatriden mütevellit ve aynı zamanda da psikiyatri alanındaki faaliyetlerini sık sık iyileştirme faaliyetlerinde bulunmaktadır.

Kent ile bütünleşmiş Fransız Lape Hastanesi, İstanbul ilinin merkez ilçelerinden birinde yeralan olmasından dolayı hasta ailelerinin ziyaretlerine kolaylik sağlamaktadır.

Uluslararası çesitli kuruluşlar hastane ile işbirliği içindedirler. Bu kuruluşların varlığı sayesinde, yalnız olan birçok kişi hastane bünyesinde sıcak bir havayi teneffüs etme imkanını haiz olmaktadır.

3- Anı Defterinden

Bayan G.V.'den;

Bir kaç cümle ile Lape'deki günlerimi kaleme aldım. Öncelikle, birkaç kelimeyle size geçmişimden söz etmem gerekli. İstanbul'da doğdum. Gençlik yıllarımın tamamını annem, babam, teyzem ve amcam ile geçirdim. Bu dört kişinin yegane kızlarıydım, yani az çok şımarık sayılırdım.

Babamın ölümünden sonra, lise eğitimimi ‘'Notre Dame de Sion'' lisesinde tamamladım. Bir ithalat firmasında muhasebeci olarak çalıstım. Sonra evlendim ve eşimle birlikte güzel bir hayat geçirdim. Maalesef ki, kalp rahatsızlığından genç yaşımda eşimi kaybettim ve kendimi yalnız olarak buldum. Ayağımı kırıp ayak bileğimden operasyon geçirene kadar hayatıma devam ettim.

Fakat, evime dönemiyordum.İlerlemiş yaşımdan dolayı, kendime kalacak bir yer bulmam gerekiyordu. Çünkü artik kendi kendime bakamaz olmuştum. Ve şimdi yaklasık iki yıldır iyi hissettiğim ‘'Lape''deyim. Burada, yemekler belirli saatlerde servis ediliyor. Kitap okumaya zaman ayırabileceğim bir kitaplık var. Temiz hava almak ve güneşin tadıni çıkarmak için güzel bir bahçe var. Bir spor salonu, aynı zamanda bir el işleri salonu ve konuşup fikirlerinizi tartışabileceğiniz bayanlar var. Dahası, her türlü bakım ihtiyacımız sevgi ve gülümseme ile hoşgörülü rahibeler ve çalısanlar tarafından karşılanıyor.Bu da bizim gönlümüz hoş ediyor.
Daha iyisini bulamazdim. Umarım günlerim burada bitiririm...